The First Time I realized I Was Black – Van Jones

pic12

CNN contributor and commentator Van Jones related an experience from his freshman year of high school when his class took a field trip to the state capitol in Nashville, Tennessee.

“We were sitting in this hotel room waiting for the buses to come and get us,” Jones recounted, “and I was drinking a Coke. Everybody was drinking soda, everybody was laughing.”

Jones said he put his can down and went outside for something and when he came back in, a white girl sitting next to him accidentally reached for his Coke can. A white boy stopped her and told her not to drink from it.

On the bus home, Jones said, after he’d finished his Coke, “the young white girl started crying and I asked her what was wrong and she said, ‘They told me later that everybody in the room spat in your Coke while you were outside.’”

“I think the hard part about that was that I had no clue that whole trip that anybody had anything negative to say or any bad thoughts about me,” Jones said. “I thought these were my friends.”

After the clip ended, Jones told anchor Brooke Baldwin, once you’ve experienced that sort of racialized bullying, even when it’s not consciously in the front of your mind, “It just gives you a certain suspicion or concern.”

People say, “Oh, I don’t see color,” he said, “but you’ve had these experiences and you just don’t know.”

Van Jones

There comes a time when
silence is betrayal

Martin Luther King Jr.

ફેબ્રુઆરી મહિનાને નોર્થ અમેરિકામાં બ્લેક હિસ્ટરી મન્થ તરીકે ઉજવવામાં આવે છે. આજે અમેરિકામાં ગુલામી પ્રથા નાબૂદ થયાને લગભગ ડોઢસો વર્ષ પૂરા થયાં તો પણ ઘણી જગ્યાએ ડિસ્ક્રિમિનેશન જોવા મળે છે. રંગભેદ અને રંગદ્વેષ અમેરિકામાં જ નહીં પણ દુનિયાના મોટા ભાગના દેશોમાં ઠેર ઠેર જોવા મળે છે. ઉપર જણાવેલ પ્રસંગ જેવો તો નહીં પણ એનાથી થોડો જુદો બનાવ મેં જાતે જોયો છે.

૧૯૭૨ના ઑગસ્ટ મહિનાની આ વાત છે. એ સમયે હું યુનિવર્સિટી ઑફ ટેનેસી – નોક્સવિલ, જિઑલૉજી ડિપાર્ટમન્ટમાં પોસ્ટ ગ્રેજયુએટ સ્ટ્યૂડન્ટ હતો. હું અને મારો પાર્ટ્નર સ્ટીવ મીનકીન, નોર્થ કેરોલાયના – હોટ સ્પ્રિંગ નજીક જિઑલૉજીકલ ફીલ્ડ વર્ક કરી રહ્યા હતા. બપોરનો સમય હતો. દેશની જેમ અહીં પણ કાળઝાળ લૂ વરસી રહી હતી. પવનની લહેરખીનું નામ નહીં. પરસેવે રેબઝેબ અમે બન્ને લંચ લેવા કોઈ ઠંડકવાળી રેસ્ટરૉન્ટ શોધવા લાગ્યા પણ આ ખડકાળ એપેલેશીયન માઉન્ટનમાં એ મળવી મુશ્કેલ હતી. છેવટે એક જગ્યાએ નાની સરખી સૅન્ડવિચ શૉપ મળી ગઈ. કાર પાર્ક કરી અમે અંદર ગયા.

અંદર સાત આંઠ વાઇટ મેન બેઠા હતા. મારો મિત્ર સ્ટીવ પણ વાઇટ મેન હતો. અંદર આવતાની સાથે બધા જ અમને ધારી ધારીને જોતા હોય એવું લાગ્યુ, જાણે ઝૂ માંનું કોઈ પ્રાણી! આવી નાની જગ્યાએ એરકન્ડીશન તો ક્યાંથી હોય પણ સીલિંગ ફેન હતા. સીલિંગ ફેનની નીચેના બે ટેબલ ઉપર તો પેલા બધા બેઠા હતા એટલે દૂર એક ફેનની નીચેના ટેબલ ઉપર બારી પાસે અમે બન્ને ગોઠવાયા. સૅન્ડવિચ ઑર્ડર કરી અમે વાતે વળગ્યા.

એટલામાં એક બ્લેક મેન એની જૂની પુરાણી ખખડી ગયેલી ટ્રક પાર્ક કરીને અંદર આવ્યો. આજુબાજુ જોયા વગર સીધો કાઉન્ટર ઉપર ગયો, સૅન્ડવિચ ઑર્ડર કરી અને બહાર જઈ એની ટ્રક પાસે ઊભો રહ્યો. પાંચેક મિનિટ બાદ અંદર આવી, એની સૅન્ડવિચ અને સોડા લઈ એ બહાર આવ્યો. ટ્રકના બન્ને ડૉઅર્સ ઓપન કર્યા અને પછી એમાં બેસીને એ સૅન્ડવિચ ખાવા લાગ્યો.

મારો મિત્ર સ્ટીવ ધીરેથી મને કહે: “તેં જોયું! પેલો બ્લેક મેન આટલી ગરમીમાં પણ ટ્રકમાં બેસીને ખાય છે.”
મેં કહ્યું: “એમાં શું, એને પોતાની ટ્રક્માં બેસીને ખાવાનું મન થયું હશે.”
સ્ટીવ કહે: “જરા વિચાર, તારી પાસે જો ચૉઇસ હોય તો તું આટલી ગરમીમાં એ ટ્રકમાં બેસીને ખાય?”
મેં કહ્યું: “ના, હું અહીં ઠંડકમાં બેસીને ખાઉ.” તુરત જવાબ તો આપી દીધો પણ સહેજ વિચારતા હું થોડો ઝંખવાણો.
સ્ટીવ કહે: “એ અહીં અંદર બેસીને ખાવાની હિમ્મત નથી કરતો, એ ડરે છે.”
મેં કહ્યું: “પણ એ અંદર આવીને બેસે તો શું થાય?”
સ્ટીવ કહે: “એ એવું જોખમ કદી ના ઉઠાવે”.

ત્યાર બાદ સ્ટીવ પાસેથી રંગદ્વેષની ઘણી બધી વાતો જાણવા મળી.  હું વિચારવા લાગ્યો. સાચી વાત છે. અમુક બ્લેક લોકોના મનમાં એક જડબેસલાક, ન ભુસાય એવી ધાક ઘૂસી ગઈ છે.  સૈકાઓની ગુલામીનું આ પરિણામ હશે. હવે મને લાગ્યુ કે પેલા લોકો અમને નહીં પણ કદાચ મને ધારી ધારીને અજુગતી નજરે જોતા હતા! કોને ખબર? કાંઈ કહી ના શકાય.

આપણા દેશમાં પણ જ્ઞાતિ, વર્ણ અને વર્ગ વ્યવસ્થાની કુપ્રથા ડરને કારણે હજી ય જોવા મળે છે.  માનવ ઉત્ક્રાંતિના ઇતિહાસમાં આધિપત્ય જમાવવામાં માટે અજ્ઞાત ભય અને અંકુશ હંમેશા સર્વોપરિ રહ્યા છે.

કિશોર પટેલ

જ્યાં અને ત્યાં આરસી સામે ધરે
એક માણસ કેટલી ફેરા મરે?

ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’

 

Posted in અનુભ​વો ગુજરાતીમાં, Experiences in English, Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 5 ટિપ્પણીઓ

I’M INDIAN, I’M DARK, AND I DON’T CARE – Aswathi Thomas

picture1-b

I love being an Indian, truly I do. With the country’s powerful history, one of a kind culture, and to-die-for food, how could one simply not?

But behind India’s beautiful face, there is a growing disease that our society continually fails to recognize – colorism.

Colorism is a term coined by author Alice Walker, and is defined as a discrimination against individuals with a dark skin tone among people of the same racial and/or ethnic group. Also known as, internalized racism.

Growing up, I’ve always had dark skin. I, personally, didn’t see anything wrong with it and heck to be honest if you ask anyone I knew back then it was no secret (with my plaid cargo shorts, above ear length hair, and buckteeth) that I gave absolutely ZERO flips about how I looked. And to be quite honest, why should I have? I had great friends, saw the glass half full, and went to bed at 9:30 every night, there was nothing in life that could stop me!

LOL and then middle school happened.

As I got older I really began to start noticing the things people said about my dark complexion. I remember times when the lights would be turned off in a room and people would say “where’s Aswathi?” or “Aswathi, smile so we can see you!” Or the times relatives that I hadn’t seen in years would greet me with “Oh my goodness, you’ve gotten so dark!” and then suggesting skin bleaching products or face masks for me to use. Yeah you read that right, skin bleaching- it’s actually a thing.

I distinctly remember one specific summer night when, after a church basketball practice, some of us girls had gone out to eat. While enjoying our snow cones, a few girls began looking at their arms and began to complain about how their skin had gotten darker over the summer. I can clearly recall one girl saying to another, “Just be thankful you don’t look like Aswathi” followed by another girl saying “Yeah no offense but I’m so happy I don’t look like you.” Everyone laughed, but my blood boiled and my eyes burned, never have I had to bite my tongue so hard. I couldn’t believe that someone had actually told me they were HAPPY because they didn’t look like me. Those eight words have, to this day, hurt me in unexplainable ways.

That night when I got home, I ran upstairs, closed my door, sat on the ground, and cried. I cried like I had never cried before. Hours and hours had passed and there were still tears running down my face. I didn’t want to live. The words and comments those girls had said to me, made me hurt in ways I never knew I could hurt before. The things those girls said to me changed the way I saw myself forever.

None of it was truly mean-spirited, the girls at my church are very kind people. But as Indians, ever since we were young we are embedded with this false idea and mentality that “to be fair is to be pretty and to be dark is not.” Indian media only further adds onto this fallacy by whitewashing (literally) celebrities and actors, along with advertisements that promote the usage of skin lightening creams and products.

But as a young girl these comments had really brought me down. All those stupid things people had said hurt me and the adverse effects they had on me while I grew up made me see the world, and myself, in a twisted way that I would never wish for someone else.

I spent far too many summers inside and out of the sunlight. There were summers where I didn’t go swimming at all. I constantly tried out many face masks and skin bleaching products. I thought something was wrong with me. I edited pictures of myself to make me look lighter, just so I could be pretty. I hated taking pictures at night and avoided wearing bright colors at all costs. There was time when it got so bad, that I hated even looking in the mirror or would start crying while getting ready for school. I would even try to physically scratch the dark from my face. Yeah, it was pretty bad.

But then sophomore year came and I joined Debate and wrote a speech (with the help of an awesome coach) about colorism and what I went through, and it made me realize a lot of things. It made me realize that I didn’t need to bleach my skin or hide from the sun anymore. It made me realize that I could wear my favorite color, yellow, and still feel awesome. It made me realize, that after years of hating myself, I truly was beautiful just the way God had made me.

That silly speech I had written made me change my outlook on so much. I joined groups with people who went through similar experiences as me, and shared insightful conversation with people all over the world. One guy even offered me a photo shoot! Through debate tournaments, I met other Indian girls who would hug me after rounds, because they knew exactly what I had gone through. (A little side note; but you can bet, me and that silly speech ended up qualifying for State and even Nationals)

My experiences have helped me grow as a person and taught me that the only thing I had to change about myself was nothing.

To anyone who has been shamed for having a dark complexion, what I have to say to you is this- there is nothing wrong with you. Don’t let others words make you ever think that there is. You don’t have to be fair to be pretty. You are absolutely beautiful just the way you are.

Not everyone can relate to my issues and concerns. Not everyone knows what it feels like to be hated on for having a complexion that’s dark. But we can all relate to being made fun of for who we are. As one beautiful African American proverb so eloquently says, “Beauty is as beauty does, a single monolithic standard of beauty is unattainable- it makes no sense. Nature, with its phenomenal diversity, provides a model of the range and variety that beauty may assume. Thus, a lily is no more beautiful than a rose; an oak tree no more beautiful than a palm tree; and an opal no more beautiful than a pearl. Each is beautiful in its own way and plays a special role in our world.”

We as a society have to stop putting people down for the things that make them unique. Whether it is the way their voice sounds, or the type of clothes they wear, or you guessed it, even how dark their skin is. We should learn to love people for all the things that make them who they are, rather than make them feel like they’re any less because of it.

My name is Aswathi Thomas and I can finally say that after 16 years, I love me for me; dark skin and all. My name is Aswathi Thomas I’m Indian, I’m dark and I absolutely do not care.

Aswathi Thomas
Houston, Texas USA

“Nothing in the world is more dangerous than sincere ignorance and conscientious stupidity.”
Martin Luther King, Jr.

 

Posted in Experiences in English | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 ટિપ્પણીઓ

હૈયાંને, દેશ શું, વિદેશ શું? – દીપક ધોળકિયા

અહીં રજૂ કરેલ લેખ “વેબ ગુર્જરી” બ્લોગ ઉપર આ અગાઉ પ્રકાશિત થયેલ છે અને લેખકની સંમતિ લઈને મૂકવામાં આવ્યો છે.

statue-of-liberty

હૈયાંને, દેશ શું, વિદેશ શું?

આશરો માગતાં માણસની સ્નેહભરી માતા, “સ્વાધીનતાની દેવી [Statue of Liberty], ઘોષણા કરે છે: “સોંપી દો, મારા ખોળામાં તમારાં તપ્ત, ત્રસ્ત, ભૂખ્યાં તરસ્યાં, ખુલ્લી હવામાં શ્વાસ લેવા તરફડિયાં મારતાં જનોને…!”

યુરોપમાંથી અમેરિકામાં આવી વસેલા ઘણાખરા લોકો બહેતર જીવનની ઝંખના સાથે આવ્યા હતા. કોઈ રાજકીય દમનથી બચવા, તો કોઈ ધર્મને નામે થતા અત્યાચારોને કારણે આવ્યા હતા. ઐતિહાસિક દૃષ્ટિએ જોતાં, અમેરિકામાં આવી વસેલા લોકોના અનુભવ અને અર્થ બદલાતા રહ્યા છે અને બદલાતા રહે છે.

બધા પ્રવાસીઓ એકસમાન નથી. એમની અનેક શ્રેણીઓ છે.  ‘ઇમિગ્રન્ટ [Immigrant]’ (સ્થળાંતરી) નો દરજ્જો  ‘એમિગ્રે [émigré]’ (રાજકીય સ્થળાંતરી) કરતાં નીચો છે, પરંતુ આશરા વિનાના વિદેશી કરતાં ઊંચો છે. ઇમિગ્રન્ટ સામાન્ય રીતે પોતાની મરજીથી પોતાનો દેશ છોડીને વસવા આવ્યો હોય છે,  જ્યારે એમિગ્રેને રાજકીય કારણોના દબાણ હેઠળ પોતાનો દેશ છોડવાની ફરજ પડી હોય છે. શરણાર્થી પણ રાજકીય અથવા બીજા કોઈ જોખમની બીકમાં પોતાનો દેશ છોડીને ભાગ્યો હોય છે. એક્સ્પૅટ્રિયટ, એટલે કે દેશવટે આવેલાનો અલગ વર્ગ છે. એ વિદેશમાં વસે તો જરૂર છે, પણ યજમાન સમાજમાં ભળવાથી બચવા માટે સજાગ હોય છે.

મધ્યકાલીન યુરોપમાં દેશનિકાલની સજા સૌથી ખરાબ મનાતી. એમાં હીણપત અને ઝુરાપાની વેદના હતી. મહાકવિ દાન્તેને દેશવટાની સજા થઈ ત્યારે એમને તો ફ્લોરેન્સથી માત્ર સોએક માઇલ દૂર વસવાનું હતું પણ એમને મન એ સામાજિક મૃત્યુ હતું. દેશવટે રહીને એમણે ‘ઇન્ફર્નો’ની રચના કરી તેમાં પણ એમની આ વ્યથાનો પડઘો ઝિલાયો છે. માતૃભૂમિ માટે એક આંતરિક અને અકળ ખેંચાણ રહેતું અને હવે વતનનાં ઝાડ ફરી જોવા નહીં મળે એનો વસવસો મનમાં વકરતો રહેતો.

આજે તો સ્કાઇપ, ફેસબુક, ટ્વિટર અને વેબકૅમનો જમાનો છે એટલે બીજા દેશમાં જઈને વસવાથી હિજરાવાની લાગણી પેદા થાય એમ નથી. હવે વતન માટેનો ઝુરાપો મોટા ભાગે હળવો થઈ ગયો છે, જૂના ઘરની યાદ તો હવે તોરણ બનીને નવા ઘરની બારસાખે ઝૂલતી હોય છે.

આ પ્રવાસીનું મન તો ઊડીને વતનમાં પહોંચી જતું હોય છે, પણ એ બેમાંથી એક પણ દુનિયામાં રહી શકતો નથી. એ નવા દેશમાં કોઈ નવું સ્થાન જૂએ છે તો એને વતનના કોઈ સ્થાન સાથે જોડે છે. એ સતત નવા ઘરમાં પોતાનું જૂનું ઘર જોવા માગતો હોય છે. એની નિષ્ઠા, પ્રેમ, સંસ્કૃતિ – બધામાં  નવા અને જૂનાની ભેળસેળ થતી હોય છે. એ હંમેશાં ત્રિશંકુ બનીને જીવતો હોય છે. આપ્રવાસી બેવડું જીવન જીવે છે. ઘરની બહાર એ નવી દુનિયાનો માણસ બની રહેવાનો પ્રયાસ કરે છે, તો  ઘરને એ જૂના ઘરની પ્રતિકૃતિ બનાવવા માગે છે, પણ મોટા ભાગે એને બન્નેમાં કામયાબી નથી મળતી.

એ મૂળથી ઊખડી ગયો છે અને નવી ભૂમિમાં ફરીથી મૂળિયાં નાખવા પ્રયત્ન કરે છે. નવી ભૂમિ સાથે એ જોડાવા તો માગે છે, પણ જૂની ભૂમિ સાથે પણ જોડાયેલો રહેવા માગે છે. એ સ્થિર થવા મથે છે અને સતત ડગમગ્યા કરે છે. એક જગ્યાએ અડગ ઊભો રહેવા માગે છે પણ સતત સરકતો રહે છે. એ ઠરીઠામ થવા માગે છે પણ ભળી કેમ જવું તે સમજી શકતો નથી. આ પ્રવાસી નિરંતર ક્યાંક જતો હોય છે અને ક્યાંય પણ પહોંચતો નથી. એ ‘નવા આકાશ’માં ઊડવા માટે મરણિયા પ્રયાસ કરે છે પરંતુ  મન ‘જૂના પિંજરા’નો મોહ છોડી શકતું નથી.

એ હંમેશાં અંતર્મુખી બનીને પાછળ જે છૂટી ગયું છે તેના તરફ મીટ માંડે છે. એની સ્મૃતિમાં સચવાયેલી અને થીજી ગયેલી જૂની દુનિયાના સમય, સંસ્કૃતિ અને મૂલ્યોમાં જીવતો હોવાની એ કલ્પના કરે છે. એને કદાચ ખબર પણ નથી હોતી કે એની જૂની દુનિયા પણ ધીમે ધીમે બદલાતી રહી છે. એ તો પોતે છોડેલી દુનિયામાં જ જીવે છે અને એને જ, અથવા એના ખ્યાલને વળગી રહે છે.

બે ઘોડે બેસવાની ખાએશ એના મનને કોરી ખાય છે.  જૂની ઓળખના અંશોને એ જકડી રાખવા મથે છે, અને નવી ઓળખને આંબવા માટે કૂદકા મારે છે, પણ આ જહેમતમાં એને જે જોઈએ તે નથી મળતું. આ દરમિયાન એ પોતાના મુલકમાં પણ અજાણ્યો બની ગયો હોય છે. એ ઘણા ચહેરાને પોતાના ગણાવે છે, પણ એકેય ચહેરો એને પોતાનો નથી ગણતો!

એ બહુ મહેનત કરીને પોતાની બોલવાની લઢણ છુપાવવા મથે છે પણ એ તો અનાયાસે પ્રગટ થઈને ચાડી ખાય છે કે એ તો બહારનો છે. બોલવાની લઢણ તો એને જૂની ભાષામાંથી મળી છે અને એ એને દેશના મુખ્ય જીવનપ્રવાહના લોકોથી અલગ પાડી દે છે. ઉચ્ચારની લઢણ નવી ભાષા પ્રત્યેના અર્ધચેતન મનના વિદ્રોહનું દર્પણ છે.

માત્ર અમેરિકન નાગરિક બની જવાથી કશું વળતું નથી. એટલા માત્રથી કોઈ પોતાની જૂની નિષ્ઠાઓને ભૂલી શકતું નથી, ભલે ને, તમારું સોગંદનામું તમને ફરજ પાડતું હોય. ભારતીય અમેરિકન પોતાની વંશીયતા કે સાંસ્કૃતિક વારસો જાળવી રાખવા માટે બધા જ તહેવારો ઊજવે છે, બોલીવૂડની ફિલ્મો જૂએ છે, ભારતીય રેસ્ટોરન્ટો ખોલે છે, ક્રિકેટના સમાચારોમાં રસ લે છે, જુદા જુદા સંપ્રદાયોનાં દેવસ્થાનો બાંધે છે, નવા દેશમાં ભારતીય સાહિત્યિક જૂથો બનાવીને ચર્ચાઓ કરે છે, ભારતનાં છાપાં અને સામયિકો વાંચે છે.

૧૯૭૦ના દાયકામાં અમેરિકા આવેલા મોટા ભાગના મારી પેઢીના ભારતવાસીઓ પોતાની વ્યાવસાયિક કુશળતાને કારણે ઉજ્જ્વળ ભવિષ્ય માટે આવ્યા. તે પછી એમનાં કુટુંબીઓ એક પછી એક  એમની સાથે જોડાયાં. કેટલાક તો આધેડ વયે આવ્યાં. એમનો ઉદ્દેશ એમનાં સંતાનોને સારું જીવન આપવાનો હતો. તાજેતરમાં  H1 વીસાવાળા લોકો થોડા વખત માટે આવ્યા અને કાયમી ધોરણે રહી ગયા. વળી કૉલેજોમાં ભણતા વિદ્યાર્થીઓ પણ છે, એ પણ હવે સ્થળાંતરીઓની યાદીમાં ઉમેરાયા છે. તે ઉપરાંત, કેટલાયે ગેરકાનૂની રીતે આવેલા પરદેશીઓ છે જે સમાજના ઉપેક્ષિત ખૂણે જીવે છે. અહીં એમના જીવનમાં કદાચ અભાવ અને દરિદ્રતા સિવાય કઈં નહીં હોય, તેમ છતાં એમને લાગે છે કે વતન કરતાં તો………. અમેરિકામાં સારું છે.

આ ભારતીય પ્રવાસીઓના વલણમાં, ભારત માટેના લગાવમાં કે અમેરિકન સમાજમાં ભળવાની એમની ક્ષમતામાં ઘણો તફાવત જોવા મળે છે અને દરેક જૂથનાં ધ્યેયો પણ નક્કી જ હોય છે.

થોડા વખત પહેલાં હું ભારતમાં મારા શહેરમાં આવ્યો ત્યારે મને ખ્યાલ આવ્યો કે અહીં તો હવે સાઇબર કૅફે, મૅકડૉનલ્ડ. પાશ્ચાત્ય ફૅશનોનો પ્રચારપ્રસાર કરતાં બૂટિક, ઊંચી ઇમારતો અને નાઇટ ક્લબો પણ છે! મારી સ્મૃતિમાં સંઘરાયેલા, સચવાયેલા શહેરનો રડ્યોખડ્યો અંશ પણ માંડ જોવા મળ્યો. દેશની સભ્યતા અને વિદેશી સભ્યતા વચ્ચેની ભેદરેખા લગભગ ભુંસાઈ જવાને આરે હોય એમ બન્ને વચ્ચે ખાસ કઈં અંતર જ જોવા ન મળ્યું.

મને સમજાયું કે મારું વતન મારી સ્મૃતિમાં બહુ ઊંડે બરફની જેમ જામીને સચવાયેલું, મારી અંદર ધબકતું રહેશે પરંતુ હવે ભારતમાં તો એનું અસ્તિત્વ નથી જ.

હવે મારું મન શાંત થઈ ગયું છે. મારા નવા દેશમાં મારું ઘર હવે મને પોતાનું લાગવા માંડ્યું છે.

અનુવાદક: દીપક ધોળકિયા
New Delhi, INDIA

બીબાના ઢાળે ઢળવામાં ઘણી તકલીફ પ્હોંચી છે,
બરફ માફક પીગળવામાં ઘણી તકલીફ પ્હોંચી છે            

મનોજ ખંડેરિયા

પ્રસ્તુત લેખ વિજય જોશીના મૂળ અંગ્રેજીમાં લખાયેલા A Perpetual Sojourn નો ગુજરાતી અનુવાદ છે.

Posted in અનુભ​વો ગુજરાતીમાં | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 ટિપ્પણીઓ

યથા પ્રજા તથા રાજા! – સલિલ દલાલ ‘એચ. બી.’

ભારતની ન્યુઝ ચેનલો જોનારાઓને કદાચ આ નહીં ગમે…..
થોડા દિવસ પહેલાં કેનેડાની સંસદ (હાઉસ ઓફ કોમન્સ)માં એક વિવાદાસ્પદ ઘટના બની. એક બીલ રજૂ થયા પછી તેની ચર્ચા કેટલો સમય ચલાવવી તે અંગે મતદાન થવાનું હતું. વોટીંગ શરૂ થતા અગાઉ સત્તાધારી અને વિરોધપક્ષ બન્નેના વ્હીપે હાઉસ સાથે આવીને પ્રથમ સ્પીકરને અને પછી એક બીજાને નમીને પોતપોતાની બેઠક પર બેસવાનું હોય છે.

હવે એ બીલ એવું હતું કે જો માંદગીને કારણે અત્યંત પીડાતી કોઇ બીમાર વ્યક્તિ પોતાના જીવનનો અંત લાવવા ઇચ્છે, તો મેડિકલ પ્રોફેશ્નલ તે પ્રક્રિયામાં દવા,ઇન્જેક્શન આપીને કે અટકાવીને મદદ કરી શકે અને તેની સામે હત્યાનો ગુનો લાગુ ન પડે એવો સુધારો ક્રિમિનલ કોડમાં કરવાનો હતો. આ ખરડો કાયદો બની જાય તો ‘જીવન અમૂલ્ય છે’ એમ માનનારા માનવતાવાદીઓ, ગર્ભપાતને પણ ખૂન ગણતાં ધાર્મિક સંગઠનો અને દર્દીને બચાવવા છેલ્લી ઘડી સુધી પ્રયત્ન કરવા જોઇએ એમ માનનારા તબીબી વ્યવસાયના લોકો જેવા અનેકનો વિરોધ હતો. તેથી વિરોધપક્ષના સંસદસભ્યો પોતાના જ વ્હીપનો રસ્તો રોકીને તેમને ગૃહની મધ્યમાં સ્પીકર સમક્ષ જતા રોકવા ઉભા થઈ ગયા હતા. તેને લીધે બેઉ પક્ષના વ્હીપ એક સાથે સ્પીકર સમક્ષ આવે એ પ્રાથમિક પ્રક્રિયા પૂર્ણ થતી નહતી અને વોટ વિલંબમાં પડતો હતો.

New_Picture_1_

એટલે અકળાયેલા વડાપ્રધાન પોતાની બેઠક પરથી ઉઠ્યા અને વિરોધપક્ષના વ્હીપને બાવડેથી પકડ્યા. (ટ્રુડો ભૂતકાળમાં ક્લબના બાઉન્સર પણ રહી ચૂકેલા કસરતબાજ છે!) એમ કરતા અગાઉ તેમણે વિરોધપક્ષના સભ્યો એ રચેલી માનવીય દિવાલને F… you કહીને તોડી. એ અવ્યવસ્થામાંં એક મહિલા સાંસદને વડાપ્રધાનની કોણી વાગી ગઈ! તેને લીધે પાર્લામેન્ટમાં ઉભા થયેલા વાતાવરણની ભારે ટીકાઓ થઈ. પરંતુ, ભારતીય ટીવીની ચર્ચાઓ જોવા ટેવાયેલા અમારા જેવા સૌના આશ્ચર્ય વચ્ચે પ્રાઇમ મિનિસ્ટરનો બચાવ કરવા ટેલીવિઝન પર કે અન્ય માધ્યમોમાં સત્તાધારી પક્ષના કોઇ પ્રવક્તા નહતા આવી ગયા. એટલું જ નહીં, બીજા દિવસે હાઉસની કાર્યવાહી શરૂ થતાં જ ખુદ વડાપ્રધાને જ આગલા દિવસે બનેલી કમનસીબ ઘટના બદલ પેલા બન્ને સાંસદોની તથા સમગ્ર પાર્લામેન્ટની ફરી વિગતવાર માફી માગી. (જસ્ટિન ટ્રુડોએ બનાવના દિવસે તો પેલાં મહિલા સભ્યની માફી માગી લીધી હતી.)એટલું જ નહીં, કોઇ પક્ષ કે સભ્ય માગણી કરે તે અગાઉ પોતે જ આ આખી ઘટનાને ગૃહની પ્રોસિજર કમિટીમાં મોકલવાની ભલામણ પણ કરી! જુઓ મીડિયામાં આવેલા રિપોર્ટના અંશો:

“I apologize to my colleagues, to the House as a whole, and to you Mr. Speaker for failing to live up to a higher standard of behaviour,” he said. He also said it would be appropriate for the incident to be referred to the Procedure and House Affairs committee. ‘It should not have happened’ Trudeau apologized to Ms Brosseau Wednesday night, and did so again in the House Thursday. “In my haste, I did not pay attention to my surroundings and as a result, I made physical contact with the member for something I regret profoundly, for which I apologize unreservedly, and which should absolutely not have happened.” Trudeau said crossing the floor was not “appropriate” and was inexcusable. He apologized to Brown, as well. “It was not my role and it should not have happened,” he said. Trudeau later stated that “no escalation” in the House justified his conduct. “I made a mistake,” he said. “I regret it. I am looking to make amends.”

New_Picture_2_-2

આ ઘટનાનો સ્થાનિક કેનેડિયન મિત્રો જોડે અહોભાવ સાથે ઉલ્લેખ કર્યો ત્યારે એ સૌ તો સહજ ભાવે કહેતા હતા, “એમાં શી મોટી વાત છે? એ તો એમ જ હોય ને? ભૂલ થાય તો તેનો ખુલાસો કર્યા કરવા કરતાં તેનો સ્વીકાર કરીને, માફી માગીને, રાષ્ટ્રના પ્રશ્નોની ચર્ચામાં આગળ જ વધવાનું હોય ને?” મારી દ્દષ્ટિએ વડાપ્રધાનની માફી જેટલો જ અગત્યનો પ્રજાનો આ અભિગમ છે.

New_Picture_2_-3

લોકોને આવું બધું સહજ લાગતું હોય છે. લોકશાહીની વ્યાખ્યાઓમાંની એક ‘યથા પ્રજા, તથા રાજા’ પણ છે, અને તેનો આ સચોટ દાખલો છે. અરે, વડાપ્રધાન કોઇ સિક્યુરિટી કે ઇવન સેક્રેટરીને પણ લીધા વગર જીન્સનું પેન્ટ અને શર્ટ પહેરીને બજારમાં જોવા મળે તો પણ “What’s the big deal?’’ એમ કહેવાતું હોય છે! એ પોતે એક સામાન્ય કેનેડિયનની માફક વર્તવાનું ત્યારે પણ છોડતા નથી, જ્યારે એ વિશ્વના સૌથીધનિક દેશના મહેમાન બને છે. થોડા વખત પહેલાં જસ્ટીન ટ્રુડો અમેરિકાની મુલાકાતે ગયા હતા. એ બરાક ઓબામાના ગેસ્ટ હતા અને છતાં પોતાના પ્લેનમાંથી ઉતરતી વખતે તેમણે પોતાના પુત્રને તેડેલો હતો. અહીંના કોઇ પ્લાઝા કે મૉલમાં પોતાના શિશુને તેડીને ચાલતા (ભારતીય, પાકિસ્તાની, શ્રીલંકન કે બાંગ્લાદેશી સહિતના) પિતાઓ માટે એ સામાન્ય દ્દશ્ય હોય છે. સ્વાભાવિક રીતે જ પ્રાઇમ મિનિસ્ટરે વિમાનમાંથી ઉતરીને રાજ્દ્વારી વ્યક્તિઓને મળતી વખતે પણ પોતાના બાળકને નીચે નહતું ઉતાર્યું. એક હાથે એ હેન્ડશેક કરતા જાય અને બીજા હાથે પોતાના સંતાનને સાચવે રાખે. (સોચો ઠાકુર!)

New_Picture_2_-4

સલિલ દલાલ ‘એચ. બી.’
Toronto, Ontario CANADA

 

 

Posted in અનુભ​વો ગુજરાતીમાં | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 ટિપ્પણીઓ

૫૦ સેન્ટમાં આપ – ગાંડાભાઈ વલ્લભ

Corner store

ઘણાં વર્ષો પહેલાંની – લગભગ ચોવીસેક વર્ષો પહેલાંની આ વાત છે. અમારાં એક સંબંધી પાસે વેલીંગ્ટનમાં શોપ હતી. એ શોપ વેલીંગ્ટનના એક પરામાં અમે રહીએ છીએ ત્યાંથી લગભગ ૩૦થી ૩૫ કીલોમીટીર દુર છે. એ લોકો હોલીડે કરવા કેટલાક સમય માટે દેશ જવાનાં હતાં આથી એ શોપ સંભાળવાનું અમને કહ્યું.

જે વીસ્તારમાં એ શોપ હતી ત્યાંની લોકાલીટી કંઈ બહુ સારી તો ન હતી, પણ અમારાં એ સંબંધીઓને હેલ્પ થાય એટલા માટે અમે, એટલે કે મેં અને મારાં પત્નીએ શોપ સંભાળવાનું સ્વીકાર્યું હતું. હા, કુદરતી સૌંદર્યની દૃષ્ટીએ તો સ્થળ ઘણું જ રળીયામણું છે. એક ડુંગર પાર કર્યા પછી આ નાનકડો કસ્બો શરુ થાય છે, કંઈક અંશે થોડો ઉચ્ચ પ્રદેશ કહી શકાય એવો એ એરીયા છે. આથી જ કદાચ વેલીંગ્ટન કરતાં ત્યાં ઠંડી વધુ હોય છે. વેલીંગ્ટનમાં સ્નો ભાગ્યેજ પડે છે – અમારા ચાળીસ વર્ષના અહીંના વસવાટમાં માત્ર એક જ વાર સાવ નજીવો સ્નો પડેલો અમે જોયો છે, પણ જે સ્થળની હું વાત કરું છું ત્યાં કોઈ કોઈ વાર શીયાળામાં સ્નો પડે છે.

શોપમાં આવનારાં મોટા ભાગનાં લોકો બહુ ફ્રેન્ડલી હોવા છતાં પણ કોઈ કોઈ ચોરી કરી જતાં. નાની વસ્તુ બાંયમાં સંતાડીને લઈ જતાં અમુક લોકોને અમે જોયેલાં. એટલું જ નહીં, અમે શોપ સંભાળી ને થોડા સમયમાં રાત્રીના સમયે શોપનું તાળું તોડીને ચોરી થયેલી.

એક દીવસ એક ભાઈ આવ્યા. ચીપ્પીઝ (પોટેટો ચીપ્સ)ની નાની બેગ એને જોઈતી હતી. એણે ભાવ પુછ્યો,
“આનું શું લેવાના?”
મેં કહ્યું, “૮૦ સેન્ટ”
એ કહે, “કેમ એટલા બધા?”
“ભાઈ, આ પ્રકારની શોપમાં એનો બધે આ જ ભાવ હોય છે.”
“તમે લોકો અમને લુંટો છો, મને એ ૫૦ સેન્ટમાં આપ.”
“ના, ૫૦ સેન્ટમાં નહીં મળી શકે, તમારે લેવી હોય તો ૮૦ સેન્ટ આપીને લઈ જાવ.”
આ રીતે એમણે ઘણી જીભાજોડી કરી. છેવટે એને મેં કહ્યું, “તમારા માગેલા ભાવે તમને એ મળી શકશે નહીં. તમને જોઈતી હોય તો ૮૦ સેન્ટ આપીને લઈ જાઓ.”
ત્યારે એ મારા પર ખુબ જ ગુસ્સે ભરાયો અને મને કહે,
“તું બહાર આવ, તને બતાવી આપું.”

આમ કહેવા પાછળનું કારણ અહીંના કાયદા પ્રમાણે એ મારી મારપીટ દુકાનમાં જ, એટલે કે મારી જ પ્રોપર્ટીમાં કરે તો એ ઘણો મોટો ગુનો ગણાય.

મેં એને કહ્યું, “જુઓ, હું કંઈ જંગલમાં નથી રહેતો, જંગલી નથી, હું કાયદાને અનુસરીને ચાલનારો છું. વસ્તુ તમારે ખરીદવી હોય તો એનો અમારો જે ભાવ છે તે આપીને લઈ જાઓ.”
“સારું, હું તને જોઈ લઈશ.”
અને એ ચીપ્પીઝ લીધા વીના ચાલી ગયો.

આ પછી શોપમાં દુધની ડીલીવરી કરનારું કપલ આવ્યું. એ લોકોએ કદાચ અમારી વચ્ચેની વાતચીત, જીભાજોડી ઘણીખરી સાંભળી હશે. એ બંને જણાં ઘણાં ઓલ્ડ હતાં. ઓલ્ડ લેડી મને કહે, “મી. પટેલ, તમે જાણો છો કે તમારી સાથે દલીલ કરનાર કોણ હતો? એ અહીંનો નામચીન અને પહેલા નંબરનો ગુંડો છે. પોલીસ પણ એને કશું ન કરે.”

દેખીતું છે કે અમે એ વીસ્તારથી અજાણ્યાં હતાં, આથી અમને તો કશી જ ખબર ન હતી, કે એ કોણ હતો અને કેવો હતો. પણ મારા સ્વભાવ મુજબ કોઈ ગેરવ્યાજબી માગણી કરે તો તેને તાબે ન થવું, એ રીતે મેં એની સાથે દલીલ કરી હતી. શારીરીક રીતે તો મને એ ચપટીમાં રોળી નાખે તેવી હાઈટવાળો અને મજબુત દેખાતો હતો.

શોપમાં તે દીવસે અમે બંને જણાં હતાં. બાકી કેટલીક વાર શોપમાં મારાં પત્ની એકલાં જ હોય, કેમ કે મારે શોપ માટે ખરીદી કરવા જવાનું હોય. અને કોઈક વાર હું પણ શોપમાં એકલો હોઉં. વળી શોપ સાથે રહેવાની વ્યવસ્થા ન હતી. એટલે કે એ લોકઅપ શોપ હતી. આથી રાત્રે શોપ બંધ કરીને ઘરે જવાનું થાય. પણ મને નવાઈ એ વાતની લાગી કે એ માણસ ફરી મને કદી રસ્તામાં મળ્યો નથી અને નડ્યો નથી કે ફરી કદી અમારી એ શોપમાં પણ આવ્યો નથી. જે મને ધમકી આપીને ગયેલો અને નંબર વન ગુંડાગીરી કરનાર હતો એમ કહેવાતું હતું, તો પછી એણે કેમ કશું કર્યું નહીં હોય? હા, એ ખરું કે મેં એનું કશું બગાડ્યું ન હતું. જે સત્ય હકીકત હતી તે જ મેં એને કહી હતી, કે ૫૦ સેન્ટમાં એ વસ્તુ આપવાનું અમને પરવડે નહીં કે એને એ ભાવમાં આપવામાં આવશે નહીં.

ગાંડાભાઈ વલ્લભ
Wellington, NEW ZEALAND

થવા દે થાય તે, અમને નથી ડર, જોઈ લેવાશે !
જવાની પર ભરોસો છે સદંતર જોઈ લેવાશે !

હેમન્ત દેસાઈ

Posted in અનુભ​વો ગુજરાતીમાં | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 ટિપ્પણીઓ

A Perpetual Sojourn – Vijay Joshi

Vijay_Joshi

Mother of Exiles, the statue of Liberty, proclaims “Give me your tired, your poor, Your huddled masses yearning to breathe free”.

Here I am using the word “exile” to mean “a person who lives away from his or her native country, either from choice or compulsion”. Being an exile is a continual balancing act between trying to preserve one’s old identity while trying to acquire a new one while achieving neither.

Most of the early European exiles arrived in America mostly for a better life or to avoid religious persecution or were forced to flee for political reasons. Historically the meaning and the experiences of an exile continues to keep evolving.

Emigrant, Immigrant, Refugee, Expatriate

Exiles have multiple personalities. An emigrant leaves his or her land to live in another country. The person emigrates to another country. An immigrant is a person who once resided somewhere else and now lives in your country. Erroneously these two terms are used interchangeably. The difference between the two is the perspective. An Indian arriving in America is an immigrant to an American citizen while he is an emigrant to an Indian living in India.  As described by Bharati Mukherjee in Letters Of Transit, an immigrant belongs to a class which might be lower than that of an émigré or an expatriate but higher than that of a refuge. An immigrant is someone who has left his native land voluntarily to settle permanently in another country.  Émigré is an emigrant who has been forced to leave for political differences. A refugee is a person who has fled voluntarily due to political persecution or for personal safety. An expatriate is someone who has left his native country willingly and strives to resist total inclusion in the new world.

In medieval Europe, an exile was considered the worst kind of punishment. As stated eloquently by Andre Aciman in Letters Of Transit, the great Italian poet Dante when he was banished only about 100 miles from Florence, thought as if he had died socially, which influenced his writings in “Inferno”. In those times there was an implicit permanent detachment and no prospects of a returning. Today is a different story. It is no longer as severe and as permanent because as described by Thomas Friedman, the world is flat, global yet more local. Fueled by the likes of social media such as Skype, Facebook and Twitter, a lot of the pain of displacement is eased as it helps bring memories of old home closer to the new home in the adopted country instantly and frequently.

An immigrant can neither hold on to the old world left behind nor can he quite belong fully to the new world. He is a stranger in both worlds. He longs for the world left behind while unable to feel at home in the new world. When he sees a new place, he searches for some connection to the old place, forever trying to find without ever finding his old place. His loyalty, affection and culture are all a mixed bag of old and new and always in a state of limbo. Unknowingly he lives a double life.  He tries, without quite succeeding, to belong to the new world in his life outside his home, while in his life inside his new home, he strives to recreate his old home, without much success either. He tries to live in a cluster of his fellow clansmen creating and surrounding himself with a replica of his old home from his old neighborhood inside his new home in his new neighborhood.

He is uprooted but in spite of trying very hard, is unable to plant new roots. He tries to connect to the new world while not quite disconnecting from the old world. While striving to be stationary, he is always mobile, moving constantly while trying to be motionless, in transit while struggling to settle down, never knowing how to blend in, always going somewhere without getting anywhere. He tries desperately to become a “new self”, without really letting go of the “old self”.

He tends to do continuous retrospection, always imagining himself in the old world as it is preserved in his memory. He is frozen in time, culture and values of the old world, a world which has since changed or vanished; it is alive only in his memory. He continues to try to cling to the old world or at least to the idea of the old world.

He tries to belong to two places and fails to belong to either place, trying to preserve traces of an old identity, while struggling to acquire a new identity, and losing both the identities in the process. While trying desperately to belong to both countries, he manages to be an alien in both lands. He is faceless, homeless and yet has many faces and many homes without belonging to any of those faces and homes.

His accent invariably gives him away, in spite of his best efforts, as a person of foreign lands. An accent is a residue of old language which gives him away as someone who is not a native. An accent is the latent resistance of his subconscious preventing him from adopting the new language fully. He feels more at home with the visible written English words than with the invisible spoken ones.

Just because you have become a citizen of the new country and although your oath might force you or coerce you to, it does not transform you or make you forget your allegiance to the old country. Here in America, the land of the immigrants, a collective root-searching by millions of immigrants from all over the globe continues uninterrupted. An Indian American for example strives to maintain native ethnicity, cultural connection by celebrating and participating in all the ethnic festivals, watching ethnic movies, eating at ethnic foods at ethnic eateries, keeping up with goings on in the game of cricket, keeping religious connections by building various houses of worships, and continuing creative pursuits by forming ethnic literary groups, ethnic magazines, ethnic newspapers in the adopted country, listening to Indian classical music, in short trying to recreate his own culture from the old world. The attitudes, affinity to the old world and the desire to blend in the American culture varies from immigrant to immigrant and each ethnic group faces its own set of challenges. There are those who build their own ethnic cocoons and others try to reach out and are prepared to compromise and participate in the American experience.

On a more personal note, most of the Indian immigrants of my generation, who emigrated in or around the 1970s, did so as qualified professionals who emigrated for a better future for themselves and their families. This was followed by relatives of these early immigrants, many of whom in their middle ages, who came to the US for a better future especially for their children.

Very recently H1 visa holders are coming here for a temporary stay and end up living permanently as legal immigrants. There is also the group of college students studying in US universities many of whom stay on after finishing their studies and eventually become a new genre of immigrants. Then there is the group of undocumented illegal aliens who live a marginalized life, and although as wretched as their lives might be here, they feel they are better off here than they would otherwise be in native lands. (This compares quite well to the Bangladeshis and Nepalese who have emigrated to India for the very same reason). The second generation Indian Americans are sandwiched more than any other group and find it a constant struggle to keep their parents’ old world values and lifestyles while trying to adopt to mainstream America. It is a hard act to pull off.

Recently during my last visit to the town I grew up in India, I found cyber cafés, McDonalds, fancy boutiques touting Western fashions, high rise buildings and night clubs, sprawling malls, and very little resemblance to the city of my youth tucked away and stuck in my memory. The lines between a native culture and a foreign culture had blurred making the two almost indistinguishable.

I realized then that although my home and culture will always be alive and well preserved and frozen in the depths of my memory, it does not exist anymore back in India nor can I quite find it in my adopted land.

Now I am at ease with myself. I feel at home in my new home in my new adopted country.

Vijay Joshi – Essence of life is its evanescence!
U.S.A.

“Give me your tired, your poor, Your huddled masses yearning to breathe free, The wretched refuse of your teeming shore. Send these, the homeless, tempest-tossed, to me: I lift my lamp beside the golden door.”

Emma Lazarus

Posted in Experiences in English | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 ટિપ્પણીઓ

CONNECTING THE DOTS… – Pravin Patel

Asmara

My immigrant journey began, innocently enough very early in my childhood with a visit to a library. The year was 1959.

I was nine when my father decided to take me to the United States Information Services (USIS) library, the only library in town.

It was not an ordinary library, and we did not live in an ordinary town. We lived in Asmara at the time, which is presently the capital of Eritrea, but back then, it was the second largest city in Ethiopia.

Asmara was a modern city in so many ways. The Italians had a big hand in building it into a beautiful cosmopolitan city with wide boulevards and wider sidewalks with trees and flower bushes planted on both sides, as well as in the middle of divided roads. There were water fountains with statues of children and fish spewing water from their mouths, gardens, parks and piazzas. A large catholic church was built on the main street to resemble the ones in Rome and Milan with 15 or 20 steps to the main basilica and a tall clock tower beside it.

The main streets had modern shops with large glass windows with mannequins selling European dresses for women and suits for men, pizzerias and restaurants with sidewalk cafes, gelaterias, espresso and cappuccino bars, camera shops, flower shops, music shops selling the latest tape recorders and TV sets, Fiat and Volkswagen car dealerships. There were also pristine white marble butcher shops with freshly cut goats, cows and pigs hanging for everyone to see, and skinless chickens laid out in the windows. Most streets in town were paved, and kept clean by sweepers. Even the carrossas, the one horse drawn carts which can seat a driver and at most two adults or three children beside him, were kept clean of the horse’s droppings.

The USIS library was an oasis for me. It was a 5 to 6 minute bicycle ride from where we lived. On our first visit to the library, I signed out a large book about dinosaurs. Membership was of course free. I began going there as often as two or three times in a week after school. I was more interested in the magazines section than the books. They had a nice corner with glass walls and comfortable chairs. I spent many hours reading Popular Science, National Geographic, Time, Newsweek. But my favourite magazines were LIFE and LOOK. They were bigger in size, and had lots of pictures of celebrities and events from around the world. My journey of discovery into faraway lands, current events of the day, science, technology and space exploration began when I was nine.

In Asmara, the Americans had built a base housing about 200 American servicemen and their families. The base, called Cagnew Station, was a walled compound of probably twenty acres, situated on the western edge of the city. Within these walls, which were about ten feet tall, with barbed wires on top, they had created a mini American town complete with a large grocery store, a movie theater, a bowling alley, elementary schools for the servicemen’s children, gas stations and all other amenities needed to make life as comfortable for the servicemen’s families as possible.

The base had its own radio and TV station. The radio broadcasted news and American music during the day, and the TV station broadcasted news, cartoons and comedy serials in the evenings from 6 pm to 11 pm weeknights, and all day on Saturday.

The local citizens benefitted immeasurably from these services the Americans provided for free. A local radio station and a local TV station broadcasting in English, albeit with a thick American accent, were unheard of in most parts of the world in the late fifties.

The Americans were there because they were establishing telecommunication stations around the world to track their satellites, a technology they were pursuing with vigour in those days and the government of Ethiopia under the rule of King Haile Selassie realized that courting the Americans would be of great benefit to the country, not just militarily, but socially, as well as economically.

Fast forward four years to 1963, and we moved to Addis Ababa, the capital of Ethiopia, and a beautiful city with cooler climate, being over 7500 feet above sea level.

I began attending grade 10 in an American school called St. Joseph Secondary School, run by the catholic Jesuit priests who wore black robes and taught all the classes. We referred to them with the title of Brother in front of their last name. The school was a large and modern two storey glass and concrete structure, very similar to any modern high school building of today. The school was attended by students from the U.S., Europe, Africa, and a few like me from Asia. My best friend that year was from Armenia. It was a 20 minute bus and taxi ride from where we lived.

In Addis, the American library was on top of a hill and it was bigger and newer than the one in Asmara. It also had a bigger collection of books and magazines. And it was conveniently located half way between the high school and home. I used to get off from the city bus near the library after school, and I would spend at least an hour or more reading the wider variety of magazines and encyclopedias. John F Kennedy and Jaqueline Kennedy were in the White House. It was Camelot. Then, in November, Kennedy was assassinated. Our school was closed for four days to give respect and in mourning. King Haile Sellesasie was in the front during the funeral procession in Washington DC alongside Charles De Gaulle of France. I followed the U. S. current events with more interest as a result of the assassination.

The following year, we returned back to Asmara, and I returned to Comboni College, my high school which was an Italian missionary school run by Catholic Fathers who wore white robes and taught all the subjects in English and Italian. In Grade 12, in our History class, we had to do a current events topic. I chose the U. S. civil rights movement, which in those days was in the news in a massive way. Martin Luther King was organizing and leading marches and protests. Police dogs and water cannons were used to frighten the marchers and protesters. I spent hours reading about the movement, and wrote a huge 10 to 15 page report with pictures cut out from Time magazine and inserted them in the report.

In those days, I also began to listen to U. S. pop and rock ‘n roll music. I went to see The Beatles’ movie A Hard Days Night, and I sneaked in my portable Philips cassette player to record all the songs. I also began reading DC Comics and Marvel Comics. Superman, Supergirl, Batman, Aquaman, and other Super Heroes, I read as many as I could get my hands on. I bought them from a courier who brought sandwiches for the students at the high school, and probably collected the comics being thrown out by the U.S. servicemen from Cagnew Station. I used to buy them from him for 5 and 10 cents each. And he also sold Playboy for $ 1.00 and more.

In 1965, Ford released the Mustang, which was also featured in Goldfinger with James Bond. Little did I know then that in about four years, I would be a proud owner of a 1967 Mustang.

In 1966, I was finishing grade 12, and my parents were not sure where to send me for college. Would it be India or England? I had appeared for the General Certificate of Education ‘O’ level entrance exams of the University of London that year, and had received good marks. That is when a family friend, Chandubhai Patel from Canada was visiting Asmara, and told my father that Pravin should attend a university in the U. S., and study Electrical Engineering. That is exactly what he had done a few years before.
I went to the USIS library, and began researching through a couple of books they had and found the addresses about universities in the USA. My father was also talking and getting advice from a few U. S. Peace Corps volunteers who happened to be working in Asmara. President Kennedy had started the Peace Corps in 1961, a bold initiative to attract young men and women to volunteer all over the world and promote friendship and goodwill.

After selecting and applying to about 8 different smaller universities in the Midwest that we could afford, I accepted the admission to Tennessee Technological University in Cookeville, Tennessee. It was over 13,000 km away from Asmara. But my father and mother were brave, and I was naïve. I was the first one from our friends in Ethiopia to go to the USA. And the first one from my father’s village of Padgol in Gujarat, India.

I hopped on a plane to Aden in the last week of December 1966, and from there to London, New York, and finally, I arrived in Nashville, Tennessee on December 30, 1966. After spending the night in the Downtowner hotel, I took the Greyhound bus the next day around noon for a 2 hour bus ride to Cookeville, Tennessee.

It was a cold and cloudy grey New Year’s Eve. There were only about 3 or 4 passengers who got off the bus. The place looked so deserted that it felt as if everyone had left the town. I asked the taxi guy to take me to a hotel. He grabbed my two heavy suitcases, and drove around the block to the Greenwood Motel, a very small motel with about 10 or 12 rooms.
I signed in, went to my room, and after freshening up, walked over to the center of the town five minutes away. I saw a restaurant, but it was closed. In fact, everything was closed. So I walked back to my room, opened up my snacks that I had brought with me, and I had my first meal in the U.S.A., all alone, with a coke bottle I bought for 10 cents from the coke machine outside my motel room. I turned on the 13 inch black and white TV, and fell asleep right away.

Pravin Patel
Whitby, Ontario CANADA

“Libraries store the energy that fuels the imagination. They open up windows to the world and inspire us to explore and achieve, and contribute to improving our quality of life. Libraries change lives for the better.”

Sidney Sheldon.

Posted in Experiences in English | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 ટિપ્પણીઓ